χωρις θεμα...

   Σήμερα αποφάσησα να μιλήσω για εμενα και για τον κοσμο μου... Αρχικά θα ήθελα να ρωτήσω, και όποιος μορεί ας απαντήσει, γιατί μας πληγώνουν οι άλλοι. Μια οπτική σε αυτό είναι το 'οτι και καλά έτσι είναι οι ανθρώπινες σχέσεις...Ποιος ο λόγος όμως να μας πληγώνουν?? Ποιος ο λόγος να λέει κάποιος έτσι απλά οτί δεν σε θέλει στην ζωή του...Και πιστεύω πως όλοι το έχουμε ζήσει αυτο...Την απόρριψη. Υπάρχει ένα στοιχάκι που λέει : ''Ευτυχία είναι να μπορείς να κάνεις το τέλος αρχή''.Αλλά αν με ρωτάτε κουράστηκα να ξανααρχίζω. Κάποιοι ίσως ισχυριστούν οτί δεν έχω λόγο να τα λέω όλα αυτά καθως είμαι μόλις 15 χρονών.Αν όμως νομίζετε οτί δεν έχω ερωτευτεί και αγαπήσει αληθινά, τότε κάνετε ένα μεγάλο λάθος...
   ''Οι θεοί ονόμασαν τον έρωτα φτερωτό γιατί έχει φτερά. Οι θεοί τον ονόμασαν έτσι γιατί έχει την δύανμη να δίνει φτερά!'' Ο έρωτας είναι κάτι το μαγικό. Σε συναρπάζει και σου πέρνει το μυαλό. Σε κάνει να κάνεις όνειρα με τα μάτια ανοιχτά αλλά και κλειστά! Αλλά ο έρωτας ειναι όπως το να βρίσκεσαι στην New York. Είναι τόσο τέλεια στην αρχή, αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι κινδύνους επιφυλασσει...Είναι πολύ πιθανό να σας έχω μπερδέψει με όλες αυτες τις θεωρίες, όμως εκεί είναι η γνώμη μου,κάπου ανάμεσα...Στην μέση δηλαδή...