Τραγούδι της εβδομάδας...

Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ?

Σαν τα καράβια φαίνονται τη νύχτα τα νησιά 
σταματημένα μεσ' στην μέση του πελάγου 
Έχει η ανάσα τους μια γεύση, μια γεύση απ' τα παλιά 
που αναστήθηκαν με κόλπα κάποιου μάγου
Εσύ δεν ήσουνα που μίλαγες για ιπτάμενες στιγμές;
Εσύ δεν ήσουνα που έκλαιγες γι' αγάπη;
Εσύ δεν έλεγες «οι άνθρωποι δε θέλουν διαταγές
από ανθρώπους μηχανές στο ρόλο του προστάτη»;

Μ' ένα τσιγάρο σα μεγάλη κιμωλία 
μοιάζεις με φάρο που σκοντάψανε τα πλοία
Μ' ένα τσιγάρο σα μεγάλη κιμωλία 
μοιάζεις με φάρο που σκοντάψανε τα πλοία

Εσύ δε μ' έμαθες ν' αφήνω να μακραίνουν τα μαλλιά;
Στα παλιατζίδικα τα ρούχα σου ζητούσες
Γιατί η αξία που μέσα μας φωλιάζει πιο βαθιά 
είναι η ελεύθερη ζωή που ήθελες να ζούσες

Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ; απάντησε μου 
Μέσα στη γυάλα τελειώνει το νερό
Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ; απάντησε μου 
Ή παραμένει πάντα μαύρος ο βυθός;..

Μ' ένα τσιγάρο σα μεγάλη κιμωλία 
μοιάζεις με φάρο που σκοντάψανε τα πλοία
Μ' ένα τσιγάρο σα μεγάλη κιμωλία 
μοιάζεις με φάρο που σκοντάψανε τα πλοία;

  Τι να πω για αυτό το τραγούδι?Θα είμαι αντικειμενική, καθώς όσοι με γνωρίζουν ξέρουν ότι πεθαίνω για Πυξ-Λαξ...  Είναι ένα τραγούδι τόσο διαφορετικό και όμως τόσο αποδεκτό...Ο σκοπός αυτού του τραγουδιού? Μια ιστορία αγάπης...Η μουσική αυτού του τραγουδιού σε ταξιδεύει...Άλλωστε αυτός είναι ο σκοπός ενός καλλιτέχνη...Τα τραγούδια του να ταξιδεύουν τον κόσμο...Και οι Πυξ-Λαξ το χουν καταφέρει αυτό χρόνια τώρα...Έχω ακούσει να με ρωτάνε ''μα καλά εσύ μια νέα κοπέλα ακούς Πυξ-Λαξ? Αυτοί δημιουργήθηκαν πριν γεννηθείς''...Η απάντησή μου ξέρετε ποια είναι? ''Μα μέσα στα τραγούδια των Πυξ-Λαξ και στους στίχους τους, βλέπω την ζωή μου...''Κια κάποιοι πάλι ίσως πουν ότι είμαι φανατική και κολλημένη και αυτό δεν είναι καλό..Τι με νοιάζει τι λένε....Το δικό μου αγαπημένο συγκρότημα ήταν, είναι και θα είναι οι Πυξ-Λαξ...